In a previous post I stated that, “I freaking love chicken tenders.” I maintain the truth of that statement. This is one of my favorite dishes that my mother makes. She just made this recipe up and it’s not related to any specific culture or anything like that. What kills me is that no matter how many times I tried to recreate this recipe, I always fell short. I couldn’t figure it out. Why were my copycat attempts never quite as good as her original recipe? I tried every technique I saw on food television and read online, but still nothing.
Finally, I know the secret and it’s far simpler than I would have imagined. As it turns out, my mistake was that I added my spices to the dry bread crumbs or flour (depending on the recipe), when I really should have added them directly to the chicken. It’s such a simple step, but it makes all the difference and it makes perfect sense. When breading chicken tenders, you never really use all of the breading, which is why you lose a ton of the spices mixed in with the breading. By adding the spices directly to the chicken, you ensure that you maximize the impact of the spices. It’s strange that I never really discovered this idea before, but there you have it.
Makes about 24 – 20 chicken tenders at about 142 – 170 calories each.
Equipment:
Directions:








Enjoying this? Consider contributing regular gifts for this content on Patreon.
* Patreon is a way to join your favorite creator's community and pay them for making the stuff you love. You can simply pay a few pounds per month or per post that a creator makes, and in return receive some perks!
Subscribe today and get some STUFF for FREE!
Lewk | 17th October 2022 | Blogging
Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nihilo magis. Primum quid tu dicis breve? Maximus dolor, inquit, brevis est.Quod quidem iam fit etiam in Academia.Que Manilium, ab iisque M. Sed residamus, inquit, si placet. Duo Reges: constructio interrete. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Hunc vos beatum; Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Est, ut dicis, inquam. Epicurus autem cum in prima commendatione voluptatem dixisset, si eam, quam Aristippus, idem tenere debuit ultimum bonorum, quod ille; Illud non continuo, ut aeque incontentae. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Laelius clamores sof�w ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Videsne quam sit magna dissensio? Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quod totum contra est. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Quaerimus enim finem bonorum. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Hoc sic expositum dissimile est superiori. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Nunc de hominis summo bono quaeritur; ...
Lewk | 05th August 2021 | Blogging
Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nihilo magis. Primum quid tu dicis breve? Maximus dolor, inquit, brevis est.Quod quidem iam fit etiam in Academia.Que Manilium, ab iisque M. Sed residamus, inquit, si placet. Duo Reges: constructio interrete. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Hunc vos beatum; Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Est, ut dicis, inquam. Epicurus autem cum in prima commendatione voluptatem dixisset, si eam, quam Aristippus, idem tenere debuit ultimum bonorum, quod ille; Illud non continuo, ut aeque incontentae. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Laelius clamores sof�w ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Videsne quam sit magna dissensio? Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quod totum contra est. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Quaerimus enim finem bonorum. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Hoc sic expositum dissimile est superiori. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Nunc de hominis summo bono quaeritur; ...
Lewk | 05th August 2021 | Blogging
Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nihilo magis. Primum quid tu dicis breve? Maximus dolor, inquit, brevis est.Quod quidem iam fit etiam in Academia.Que Manilium, ab iisque M. Sed residamus, inquit, si placet. Duo Reges: constructio interrete. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Hunc vos beatum; Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Est, ut dicis, inquam. Epicurus autem cum in prima commendatione voluptatem dixisset, si eam, quam Aristippus, idem tenere debuit ultimum bonorum, quod ille; Illud non continuo, ut aeque incontentae. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Laelius clamores sof�w ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Videsne quam sit magna dissensio? Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quod totum contra est. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Quaerimus enim finem bonorum. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Hoc sic expositum dissimile est superiori. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Nunc de hominis summo bono quaeritur; ...
Lewk | 18th March 2021 | Blogging
Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nihilo magis. Primum quid tu dicis breve? Maximus dolor, inquit, brevis est.Quod quidem iam fit etiam in Academia.Que Manilium, ab iisque M. Sed residamus, inquit, si placet. Duo Reges: constructio interrete. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Hunc vos beatum; Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Est, ut dicis, inquam. Epicurus autem cum in prima commendatione voluptatem dixisset, si eam, quam Aristippus, idem tenere debuit ultimum bonorum, quod ille; Illud non continuo, ut aeque incontentae. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Laelius clamores sof�w ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Videsne quam sit magna dissensio? Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quod totum contra est. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Quaerimus enim finem bonorum. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Hoc sic expositum dissimile est superiori. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Nunc de hominis summo bono quaeritur; ...